Kun je jezelf even voorstellen?

Ik ben Lenny Orriens – Schepper. 34 jaar jong.

Geboren in Lichtenvoorde, maar ik woon inmiddels alweer 26 jaar in Zieuwent op een mooie boerderij buitenaf. Deze hebben wij helemaal verbouwd en daar woon ik samen met mijn man Mark en drie kinderen; Luuk (9), Tess (7) en Noor (5) én niet te vergeten met onze kippen, katten, honden en pony’s. Vakantie hoeft van ons niet zo zeer. Thuis onder de notenboom in het zwembad met een biertje is al genoeg.

Als kind wilde ik graag bakker worden. Na de basisschool ging ik naar het AOC Oost in Borculo en koos ik eerst voor de dierensector. Uiteindelijk wilde ik toch de zorg in. Omdat ik nog te jong was voor de kraamzorg, begon ik aan de opleiding Verzorgende IG op het Graafschap College. Mijn eerste stage was in een, toen nog, bejaardentehuis en vanaf dat moment was ik verkocht. Geen baby’s, maar opa’s en oma’s (zoals ik altijd tegen de kinderen zeg).

Vooraf aan de opening van Woonzorg Zieuwent werd er een informatieavond georganiseerd waar ik ben geweest. Er was meteen een klik. De overstap vond ik spannend, maar inmiddels werk ik hier nu 4 jaar waarbij ik nog geen dag spijt heb gehad van deze stap. Het is een leuk, enthousiast en kundig team met allemaal verschillende en lieve bewoners, ieder met hun eigen verhaal.

Naast mijn werk wandel ik graag en vanaf april/mei ben ik vaak in de moestuin te vinden; de vensterbanken staan nu alweer vol met kweekbakken. Ook bak ik graag, die oude droom zit er nog steeds in. Voor iedere verjaardag maak ik zelf een taart. Koken is ook mijn favoriet. Ik ben een grote filmliefhebber, met een zwak voor Disney en goede sciencefiction. Ik luister graag naar countrymuziek en naar JOE. Ook geniet ik zo af en toe van een dagje sauna.

Hoog om op mijn bucketlist staat een reis naar Oklahorma om mee te gaan met stromchasers en om echte tornado’s op te zoeken en ik wil graag een keer parachutespringen.

Mensen in mijn omgeving zullen mij omschrijven als een nuchter persoon met een heel groot hart, lief en eerlijk. Ik heb vrachtwagens vol geduld, alleen heb ik ze niet altijd bij me. Ik ben creatief, altijd vrolijk, af en toe lekker gek en een open boek.

Drie jaar geleden vroeg Els of ik de opleiding tot verpleegkundige wilde doen. Mijn eerste reactie was lachend: “echt niet!” Een maand later, na wat informatie en aanmoedigingen, begon ik toch. Nu, drie jaar later, veel studie, toetsen, verpleegtechnische handelingen en een ziekenhuisstage verder, hoop ik in juni mijn diploma in ontvangst te nemen!

Wanneer ga jij met een lach naar huis na een werkdag?

Eigenlijk iedere dag. Mits er een bewoner is overleden, dat zijn altijd verdrietige momenten, omdat je met alle bewoners een band opbouwt. Meestal ben je erop voorbereid, maar soms komt het ook onverwachts.

Wat is jouw ervaring als werknemer om bij Woonzorg Zieuwent te werken?

Mijn ervaring is eigenlijk heel goed. Wat ik al benoemde we hebben een ontzettend leuk team, veel vrijwilligers en lieve bewoners. Het is een kleine organisatie, waarin fijn gecommuniceerd wordt en je niet langs verschillende deuren hoeft voordat een beslissing wordt gemaakt. We zijn samen één team ongeacht je functie. We doen het samen! Daar sta ik ook echt voor en dat was voor mij doorslaggevend op de informatieavond.

Naast mijn rol als verzorgende pak ik verschillende taken op zoals bijvoorbeeld huisarts-gerelateerde taken, maken van roosters van het team, wat iedere keer een uitdaging is.

Ik werk graag alle diensten: van bewoners ’s ochtends uit bed helpen tot ze ’s avonds weer prettig instoppen, maar ook in de nacht een luisterend oor bieden. Ik houd van het contact met bewoners, het delen van verhalen uit mijn eigen leven en dat van mijn kinderen, met ruimte voor humor én serieuze gesprekken. Aan het einde van mijn dienst of dat nu 07.00, 15.00 of 23.00 uur is, is het fijn om bewoners hun dag te laten beginnen of af te sluiten met een glimlach.

Welke mooie/grappige momenten zijn je tot nu toe bijgebleven bij Woonzorg Zieuwent?

Het is vooral leuk wanneer bewoners vragen: “Woar buj van? Woar woon ie?” Ook de humor onder collega’s maakt het werk erg leuk. Er zijn veel mooie momenten; een glimlach, een grapje of bewoners die genieten van de kleine dingen.

Zo vroeg een bewoner eens: “Ben je wel eens boos?” Waarop ik antwoordde; “Ja hoor, u ook?” Ze zei; “Nee, dat is echt verspilde energie.” Daar hebben we samen hard om gelachen.

Wat mij ook is bijgebleven was de ochtend dat ik een bewoonster ging wassen waarop ze de vraag stelde; Wat liggen daar voor lekkere koeken? Ik keek verbaasd en wist niet waar ze het over had. “Ja die twee grote roze daar”. Waarop ik zei; Ooh je bedoelt die roze BH daar? Beide begonnen we hard te lachen!